Μετά το 1990, την καλή εποχή του real estate, εκατοντάδες
συνταξιούχοι ή μεσήλικες Ευρωπαίοι έβρισκαν το ιδανικότερο "καταφύγιο"
για να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στο λασιθιώτικο Νότο,
αγοράζοντας όσο-όσο κάποια σύγχρονη μικρή μονοκατοικία, κάποιο αναπαλαιωμένο αρχοντικό σε κάποιο χωριουδάκι, ή στη χειρότερη περίπτωση κάποιο διαμέρισμα κοντά στη θάλασσα, με θέα στο Λιβυκό πέλαγος, και ένιωθαν ότι έκαναν τη σημαντικότερη αγορά της ζωής τους.
αγοράζοντας όσο-όσο κάποια σύγχρονη μικρή μονοκατοικία, κάποιο αναπαλαιωμένο αρχοντικό σε κάποιο χωριουδάκι, ή στη χειρότερη περίπτωση κάποιο διαμέρισμα κοντά στη θάλασσα, με θέα στο Λιβυκό πέλαγος, και ένιωθαν ότι έκαναν τη σημαντικότερη αγορά της ζωής τους.
Στα τελευταία χρόνια της ελληνικής οικονομικής κρίσης, της
ανασφάλειας, με την αβάσταχτη φορολογία, την απίστευτη γραφειοκρατία και
κυρίως το ξήλωμα του εθνικού συστήματος υγείας, τους ανθρώπους αυτούς
τους φιλέλληνες, που ερωτεύτηκαν κάποτε τον ελληνικό ήλιο, τη θάλασσα
και το μοναδικό κλίμα του λασιθιώτικου Νότου, δεν τους αναγνωρίζουμε,
γιατί σταμάτησαν να μιλούν με θαυμασμό για τον τόπο μας και ένας-ένας
ψάχνουν να ξεφορτωθούν τον "παράδεισό" τους, το "λιμανάκι" των
τελευταίων χρόνων της ζωής τους, για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους,
τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ελβετία, την Ολλανδία το Βέλγιο
ή τη Νορβηγία.
«Στο μεσιτικό μας γραφείο, επειδή εδώ και 7 μήνες είχαν σταματήσει
οι αγοραπωλησίες, για να επανεκκινήσουν μόλις τώρα, φτάνουν συνεχώς
αυτοί οι άνθρωποι, που μένουν στον τόπο μας τα τελευταία 10 χρόνια
περίπου και ζητούν να ξεπουλήσουν το ακίνητό τους έχοντας γνωρίσει από
την άσχημη πλευρά της τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα. Πολλοί ρίχνουν
την τιμή του σπιτιού που κάποτε τους στοίχισε για παράδειγμα 200.0000
ευρώ, από 50 έως 30% κάτω. Υπάρχουν πάρα πολλά καλά ακίνητα που
προσφέρονται για πώληση τώρα, ενώ η ζήτηση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
Μου κάνει εντύπωση ότι σε κάποιες περιπτώσεις που βρίσκουμε αγοραστή για
κάποιο ακίνητο, αντιλαμβανόμαστε ότι ο νέος ιδιοκτήτης έχει κάποια
σχέση με τον προηγούμενο και συνήθως είναι συμπατριώτης του πωλητή», μας
είπε ο κτηματομεσίτης κ. Μανόλης Προϊστάκης.
Στις επίμονες ερωτήσεις που τους κάνουν οι μεσίτες για να μάθουν τους λόγους της φυγής τους, οι ξένοι είναι αποστομωτικοί.
«Μας λένε ότι στην πατρίδα τους οι συνταξιούχοι έχουν όλες τις
ευκολίες στα πόδια τους και ότι το δικό τους το κράτος τούς σέβεται,
γιατί αναγνωρίζει τα 35 χρόνια δουλειάς και προσφοράς των περισσοτέρων
προς το κοινωνικό σύνολο. Δε θέλουν να μείνουν σε μια χώρα, όπου
κυριαρχεί η ανασφάλεια στην καθημερινότητά τους, σε μια χώρα που το
Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει καταρρεύσει, εκεί όπου δεν ξέρουν αν θα έρθει
το ασθενοφόρο να τους κάνει τη διακομιδή που θα χρειαστούν, αν οι ίδιοι
ή τα μέλη της οικογένειάς τους ζητήσουν εκτάκτως ιατρική φροντίδα για
κάποιο έμφραγμα ή κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο», μας λέει ο κ. Μανόλης
Προϊστάκης.
«Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι οι ξένοι της νεότερης ηλικίας που δεν
έχουν κανένα πρόβλημα υγείας και οι οποίοι δεν ενοχλούνται με όλα αυτά,
γιατί νιώθουν ακόμα πολύ δυνατοί και δεν έχουν στην καθημερινή τους
συζήτηση θέματα υγείας, παρά μόνο θέματα καλοπέρασης.
Σε αυτούς τους νεότερους Ευρωπαίους στηρίζεται τώρα η αγορά
ακινήτων, ελπίζοντας ότι το ισοζύγιο της προσφοράς και της ζήτησης θα
ισορροπήσει και θα ομαλοποιηθεί γρήγορα η γενικότερη πολιτική κατάσταση,
που έτσι κι αλλιώς μας δημιουργεί προβλήματα στη διεθνή αγορά»,
καταλήγει ο κ. Μανόλης Προϊστάκης.
Του Νίκου Πετάση
Πηγή : Νέα Κρήτη
