Τίποτα δεν ήταν, τελικά, τυχαίο όλα αυτά
τα χρόνια, μέσα από την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και τις αγροτικές πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων, για να φτάσουμε
στο σήμερα, μέσα από τη νέα ΚΑΠ
που έρχεται να πετσοκόψει τις κοινοτικές
ενισχύσεις, ενώ, όπως καταγγέλλουν στη "Ν. Κρήτη" παλιοί και νέοι
αγροτοσυνδικαλιστές, «το έργο θα έχει και συνέχεια, με την ενδεχόμενη
συσσώρευση της γης στα χέρια των λίγων και των εκλεκτών».
Η εφημερίδα μας επιστρέφει στο χθες, για να "δει"
το σήμερα και να "προβλέψει" το αύριο, με τις επιδοτήσεις να έχουν
παίξει έναν πολύ αρνητικό ρόλο σε βάρος της πραγματικής παραγωγής των
αγαθών της γης!
Ελαιόλαδο και σταφίδα. Τα δύο παραδοσιακά
προϊόντα της Κρήτης. Οι αποφάσεις των Βρυξελλών και των ελληνικών
κυβερνήσεων πάνω σε αυτά τα δύο προϊόντα αποτελούν χαρακτηριστικά
στοιχεία των πολιτικών που δρομολογήθηκαν κατά τις τελευταίες δραματικές
δεκαετίες.
Ο παλαίμαχος αγροτοσυνδικαλιστής - πρώην στέλεχος
της πάλαι ποτέ ΓΕΣΑΣΕ - Στάθης Φραγκιαδάκης αναφέρεται στο χθες και το
σήμερα, χαρακτηρίζοντας την επιδότηση σαν "φάκα" σε μια παγίδα που μας
είχαν στήσει οι Βρυξέλλες, τουλάχιστον από τη δεκαετία του '90 και μετά.
«Αυτοί έπαιζαν παιχνίδι χοντρό για να επιβάλουν τις πολιτικές τους. Και
οι πολιτικές τους ήταν να έχουν μεν αυτάρκεια από φτηνά προϊόντα και
από την άλλη να μειωθεί ο αγροτικός πληθυσμός, ειδικά στην Ελλάδα, που
σαν νούμερο ήταν μεγάλο».
Και πώς στήθηκε αυτό το σχέδιο; Ο Στάθης
Φραγκιαδάκης υπενθυμίζει: «Στη δεκαετία του '90 η πολιτική ήταν να
επιδοτούνται τα κιλά, για να παράγει ο κόσμος και να υπάρχει αυτάρκεια.
Με αποτέλεσμα να φτάσει ο κόσμος και να παίρνει επιδοτήσεις χωρίς να
παράγει, μέσα από τα γνωστά "πανωγραψήματα". Δηλαδή να γράφει πως
παράγει. Όχι να παράγει στ' αλήθεια. Και αυτό δεν έγινε μόνο στην
Ελλάδα. Εάν δείτε τους πίνακες που έχουν στην Ευρώπη, πρώτες στα
πρόστιμα είναι η Ολλανδία, η Ιταλία κ.ά. κι εμείς ερχόμαστε στην τέταρτη
ή πέμπτη θέση. Ανέκαθεν».
Και από την πολιτική αυτή των επιδοτήσεων "όλων
των κιλών" ερχόμαστε στη δεκαετία του 2000. «Το 2004 μας είπαν ότι δε
χρειάζεται να παράγουμε κιλά για να πάρουμε την επιδότηση. Θα μας
δίνουν, λέει, την ίδια επιδότηση, ανεξάρτητα από το αν παράγουμε ή όχι.
Το 2004 έγινε η αλλαγή και άρχισε να εφαρμόζεται από το 2007 και μετά με
τα γνωστά επακόλουθα».
Στο ελαιόλαδο, μάλιστα, υπήρχε μέχρι το 2004 το
λεγόμενο εθνικό πλαφόν ελαιολάδου, το οποίο όποια χώρα ξεπερνούσε
τιμωρούνταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση με πρόστιμα. «Στην Ελλάδα στο
ελαιόλαδο είχαμε πλαφόν στην αρχή 350.000 τόνους. Και πήγαμε στη
συνέχεια στους 515.000 τόνους. Αλλά τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες
χώρες Ιταλία και Ισπανία, τα εθνικά πλαφόν πάντοτε υπερκαλύπτονταν λόγω
πανωγραψιμάτων. Στην Ελλάδα λοιπόν δεν είχαμε πολιτικούς να δουν τη φάκα
και έβλεπαν μόνο το τυρί».
Το "σχέδιο"
Στο μεταξύ, σήμερα, με όλα όσα έχουν εφαρμοστεί
με τη νέα ΚΑΠ, ο παλιός αγροτοσυνδικαλιστής της ΓΕΣΑΣΕ Στάθης
Φραγκιαδάκης καταγγέλλει: «Το σχέδιο είναι μεγάλο. Με αποτέλεσμα σήμερα
να οδεύουμε στην τρίτη εφαρμογή του σχεδίου, να κόβονται και οι
επιδοτήσεις. Απ' ό,τι διαπιστώνουμε, το 30% έχει χαθεί μέσα σε δύο
χρόνια. Και θα χαθεί ακόμα άλλο ένα 15% τα επόμενα δυο χρόνια, για να
πάμε και σε νέο σχέδιο μετά το 2020 πολύ χειρότερο».
Ενιαία ενίσχυση: "Προσχεδιασμένο" έγκλημα
«Το κακό ξεκίνησε από την ώρα που επιδοτήθηκε η
"αγρανάπαυση"», τονίζει από την πλευρά του ο αντιπρόεδρος της Ομάδας
Αμπελουργών Κρήτης Μύρος Χιλετζάκης. «Πουθενά στην Ευρώπη σε κανένα
κράτος-μέλος δεν είχε επιδοτηθεί αγανάπαυση. Και ήρθαν στην Ελλάδα στην
πρώτη προγραμματική περίοδο της δεκαετίας του 1990 και μας επιδότησαν
την αγρανάπαυση. Δηλαδή, μας είπαν να αφήσουμε τα χωράφια μας χέρσα και
να επιδοτηθούμε».
Και το δεύτερο στάδιο, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει
ως εξής: «Όταν μπήκε στην επιδότηση η ενιαία ενίσχυση, από τότε ξεκίνησε
η κατρακύλα του αγροτικού εισοδήματος. Διότι, μας βάζουν μία ενίσχυση
για τα στρέμματα που έχουμε από τα ιστορικά δικαιώματα. Τα ιστορικά όμως
δικαιώματα προϋπήρχαν λόγω της παραγωγής μας. Ένας παραγωγός που είχε
ένα αμπέλι, για να πάρει τη στρεμματική του ενίσχυση, έπρεπε να
σταφιδοποιήσει, να καλλιεργήσει, να παραδώσει τη σταφίδα του. Όμως
φτάσανε να μας λένε "δε χρειάζεται να καλλιεργήσεις. Την επιδότησή σου
την κάναμε ενιαία ενίσχυση". Και όλα αυτά τα τραγελαφικά έγιναν την
προγραμματική περίοδο 2007-2013. Από τότε μπήκε η ταφόπλακα στον κρητικό
αμπελώνα. Δηλαδή σου έλεγαν: "Κύριε, δε χρειάζεται να έχεις αμπέλι. Δε
χρειάζεται καν να παράγεις. Δεν χρειάζεται να πηγαίνεις στην ύπαιθρο. Θα
σου δίνουμε μία ενίσχυση για το χωράφι σου, χωρίς καν να υπάρχει"».
Χριστόφορος Παπαδάκης
Πηγή : Nέα Κρήτη
