Εγκωμιαστικό άρθρο για το Λασίθι και την Κρήτη γενικότερα από τον
καναδό δημοσιογράφο Adam Gollner στο 7ο τεύχος του περιοδικού Lucky
Peach που απευθύνεται σε τουρίστες και γευσιγνώστες, λάτρες των τεχνών
και του πολιτισμού.
Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος επισκέφθηκε το Λασίθι μετά από πρωτοβουλία και πρόσκληση του Επιμελητηρίου Λασιθίου το φθινόπωρο του 2012.
Ο δημοσιογράφος σε εκτενές άρθρο του αναφέρεται στο Λασίθι και την Κρήτη περιγράφει γλαφυρά τους ανθρώπους, τις συνήθειες, το φαγητό τα αξιοθέατα αλλά και τη φιλοξενία του τόπου μας. Το άρθρο πλαισιώνεται από φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος κατά την παραμονή του στο νομό.
.... We were in an open-air mezzedopeleion — a mezze joint - in the
shade of a tree covered in green mandarins. From the kitchen came a parade of plates: deep-fried red mullets, eggplants with walnuts, grilled mushrooms, sausages, bitter greens, olives, fava spread, meatballs, feta pies, roasted peppers, smoked pork thighs, various pulses, and the cream from cream-line yogurt. It was the first time I’d tried Crete’s national dish of dakos—hard rusk bread moistened with olive oil and topped with chopped tomatoes, olives, oregano, and mizithra cheese.
Everything was ridiculously good.
“It’s the Greek version of a crisis,” managed George, as we were stuffing ourselves.....
.... They feasted. They danced in circles. They didn’t seem to fear death.
Their god was Dionysus, today best remembered as the god of wine and intoxication, but something far more complicated in Minoan times.
He was a god of epiphany: “the god who comes.” In modern Crete, even if the old gods are dead, Dionysus remains close by, always....
Πηγή : Creta live
Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος επισκέφθηκε το Λασίθι μετά από πρωτοβουλία και πρόσκληση του Επιμελητηρίου Λασιθίου το φθινόπωρο του 2012.
Ο δημοσιογράφος σε εκτενές άρθρο του αναφέρεται στο Λασίθι και την Κρήτη περιγράφει γλαφυρά τους ανθρώπους, τις συνήθειες, το φαγητό τα αξιοθέατα αλλά και τη φιλοξενία του τόπου μας. Το άρθρο πλαισιώνεται από φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος κατά την παραμονή του στο νομό.
.... We were in an open-air mezzedopeleion — a mezze joint - in the
shade of a tree covered in green mandarins. From the kitchen came a parade of plates: deep-fried red mullets, eggplants with walnuts, grilled mushrooms, sausages, bitter greens, olives, fava spread, meatballs, feta pies, roasted peppers, smoked pork thighs, various pulses, and the cream from cream-line yogurt. It was the first time I’d tried Crete’s national dish of dakos—hard rusk bread moistened with olive oil and topped with chopped tomatoes, olives, oregano, and mizithra cheese.
Everything was ridiculously good.
“It’s the Greek version of a crisis,” managed George, as we were stuffing ourselves.....
.... They feasted. They danced in circles. They didn’t seem to fear death.
Their god was Dionysus, today best remembered as the god of wine and intoxication, but something far more complicated in Minoan times.
He was a god of epiphany: “the god who comes.” In modern Crete, even if the old gods are dead, Dionysus remains close by, always....
Πηγή : Creta live
