Δεν είμαστε οι «φτωχοί συγγενείς» ούτε τα αλεξικέραυνα της Κεντρικής Διοίκησης!
Καλημέρα σας, Πέμπτη 9 του Ιούλη.
Όταν η Κεντρική Διοίκηση αποφάσισε με νόμους στο "γραφείο της" την κατάργηση των ιστορικών και μη Δήμων και την ενσωμάτωσή τους, η υπόσχεση του κράτους ήταν ο «εκσυγχρονισμός».
Η πραγματικότητα όμως, που ζούμε εδώ και χρόνια, αποδείχθηκε εντελώς αντίθετη.
Ιδιαίτερα οι Κοινότητες που υπήρξαν έδρες πρώην Δήμων, είδαν μέσα σε μια νύχτα το ίδιο το κράτος να ξηλώνει ό,τι με κόπο είχαν χτίσει οι τοπικές κοινωνίες: αυτόνομο προσωπικό, δικές τους τεχνικές υπηρεσίες, ιδιόκτητα μηχανήματα και άμεση λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Η Κεντρική Διοίκηση επέβαλε έναν ασφυκτικό συγκεντρωτισμό, αφήνοντας την επαρχία και την περιφέρεια ουσιαστικά γυμνή.
Και ποιος πληρώνει τελικά το μάρμαρο αυτής της κρατικής αποτυχίας;
Ο πολίτης και ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κοινότητας!
Ο συνδημότης μας έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται, να φωνάζει και να απαιτεί.
Ζει στο χωριό του, στηρίζει τον τόπο του και δικαιούται καθαριότητα, φωτισμό, ασφαλείς δρόμους, σωστές υποδομές για τα παιδιά, νερό, κλπ κλπ.
Όταν η καθημερινότητα δυσκολεύει, η αγανάκτηση του πολίτη είναι 100% δικαιολογημένη και είμαστε οι πρώτοι που τη συμμεριζόμαστε, γιατί ζούμε στα ίδια σπίτια και στους ίδιους δρόμους.
Όμως, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι με ειλικρίνεια:
Δεν μπορεί ο κάθε Πρόεδρος και το κάθε Τοπικό Συμβούλιο να απολογούνται για μια "δομική αδυναμία" που δεν εξαρτάται από αυτούς, αλλά από τις επιλογές της κεντρικής εξουσίας.
Πώς να λύσεις άμεσα ένα πρόβλημα όταν το κράτος έχει απαγορεύσει τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στις Κοινότητες;
Ας μην μιλήσουμε δε για την ανυπαρξία προϋπολογισμού!
Πώς να παρέμβεις στην ώρα σου όταν οι κεντρικοί πόροι και τα μηχανήματα που ήταν για 5, να έχουν συρρικνωθεί και να μοιράζονται π.χ δια 30 ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ;
Πώς να λειτουργήσεις ευέλικτα όταν για την πιο απλή παρέμβαση το σύστημα σε εγκλωβίζει σε δαιδαλώδεις, γραφειοκρατικές διαδικασίες που σχεδιάστηκαν στα γραφεία στην Αθήνα;
Ακόμα και τα όποια έργα καταφέρνουμε να γίνουν σήμερα, έργα που έρχονται να μπαλώσουν τρύπες και ελλείψεις πολλών χρόνων, δεν γίνονται επειδή το σύστημα λειτουργεί.
Γίνονται με τεράστια προσπάθεια, με καθημερινό τρέξιμο, με ασταμάτητη πίεση και προσωπικό κόπο, κόντρα σε "Θεούς και δαίμονες".
Και για να είμαστε ξεκάθαροι: όλα αυτά δεν τα λέμε για να ευλογήσουμε εμείς οι Πρόεδροι τα γένια μας, ούτε για να αποποιηθούμε τις ευθύνες μας απέναντι στους συγχωριανούς μας.
Δεν κρυβόμαστε.
Αυτή είναι η ωμή, καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε και πρέπει επιτέλους να ακουστεί.
Φυσικά κάποιοι θα πουν τη γνωστή δικαιολογία ότι «όποιος δεν θέλει χτύπους, στο χαλκιδιό δεν πάει».
Το ότι επιλέξαμε να βγούμε μπροστά, να αναλάβουμε ευθύνες και να παλέψουμε για τα χωριά μας, δεν σημαίνει ότι θα γίνουμε και οι συνένοχοι ενός συστήματος που αδιαφορεί.
Το να δέχεσαι την κριτική του πολίτη είναι κομμάτι της θέσης μας. Το να αποδέχεσαι όμως μοιρολατρικά την κρατική εγκατάλειψη χωρίς να μιλάς, είναι συνενοχή.
Κι εμείς ούτε θα σιωπήσουμε ούτε θα γίνουμε συνένοχοι.
Το κεντρικό κράτος βολεύεται να αφήνει τους Προέδρους των Κοινοτήτων στην πρώτη γραμμή, να "βγάζουν το φίδι από την τρύπα" και να εισπράττουν τη δυσαρέσκεια, την ώρα που το ίδιο στερεί από την πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση τα αυτονόητα μέσα.
Οι Πρόεδροι εκλέχθηκαν για να παλεύουν για τον τόπο τους και να είναι η φωνή των συνδημοτών τους, όχι για να γίνονται ο ΣΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΞ ενός προβληματικού κρατικού μοντέλου.
Είμαστε στο πλευρό των πολιτών.
Μαζί τους διεκδικούμε και απαιτούμε από την Κεντρική Διοίκηση γενναία αποκέντρωση, επιστροφή των πόρων, των υπηρεσιών και των εργαλείων εκεί που χτυπά η καρδιά της κοινωνίας: μέσα στις Κοινότητες.
Η υπομονή των τοπικών κοινωνιών έχει εξαντληθεί.
ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΕΙ…
Χατζηδάκης Αλεξ Νικόλαος
Πρόεδρος Κοινότητας Παλαίκαστρου Δήμου Σητείας
