Την Μαρία την γνωρίζω από τότε που ήταν παιδί. Φίλοι με την αείμνηστη μητέρα της Μαρίνα, μας συνέδεαν κοινοί αγώνες σε πολύ δύσκολες εποχές.
Η Μαρία μεγάλωσε, έκανε οικογένεια, έχει δύο παιδιά, εργάζεται. Σύζυγος της ο Γιάννης, εργατικός, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του κάθε φορά που τον συναντούσα, δεν άκουσα ποτέ παράπονο από τα χείλη της γι’αυτόν τον άνθρωπο.
Κατοικούν στην Σητεία, και παραμονή Καθαρής Δευτέρας, ο Γιάννης έχει ένα σοβαρό, όπως φάνηκε, ισχαιμικό επεισόδιο. Στο νοσοκομείο Σητείας, δεν εφημερεύει ακτινολόγος. Κάθε λεπτό που περνά μετρά εναντίον του.
Μεταφέρεται στο ΠΑΓΝΗ, εισάγεται στην ΜΑΦ, γίνονται εξετάσεις, ακολουθεί θρομβόλυση, έχουν όμως χαθεί ώρες.
Εχει επικοινωνία, όμως η αριστερή του πλευρά έχει πρόβλημα.
Η κατάσταση επιδεινώνεται, η Μαρία αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με την άνθρωπο της. Ενημερώνει, φαίνεται δεν δίνουν βάση, περνούν πάλι ώρες μέχρι να κάνουν κάτι.
Μπαίνει στο χειρουργείο για να του σώσουν την ζωή. Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου του, φαίνεται να έχει υποστεί μεγάλη ζημιά. Ακολουθεί νοσηλεία στη ΜΕΘ, τραχειοστομία.
Ζει, αλλά δεν έχει καμία επικοινωνία και αντίδραση.
Μετά μερικές μέρες, μεταφέρεται σε έναν απλό θάλαμο νοσηλείας. Η Μαρία είναι συνεχώς δίπλα του να τον φροντίζει και να αγωνιά για τον άνθρωπο της, ξέροντας ότι μόνο ένα θαύμα μπορεί να τον σώσει.
Ο Γιάννης, επιπλέον διαπιστώνεται ότι έχει μολυνθεί με πολυανθεκτικό μικρόβιο, και είναι μια ακόμα μάχη που δίνει.
Και θέλετε όλοι εσείς, που την Δευτέρα 9 Μαρτίου ψηφίσατε στο
ΔΣ των διασυνδεόμενων νοσοκομείων να στραφείτε δικαστικά εναντίον μου,
ότι θα φιμώσετε την δημοσιότητα;
Και νομίζει η κοινή διοικήτρια, που ελέγχεται στο πλαίσιο ΕΔΕ για θάνατο ασθενούς, ότι έτσι θα την γλυτώσει;
Και νομίζει ο αξιότιμος εργατοπατέρας, σκιώδης
συνδιοικητής, που δεν έχει βρει μια αρνητική κουβέντα να πει για την
ευθύνη της διοίκησης, ότι μέσα από την λυκοφιλία με τον βουλευτή, θα μου
κλείσουν με μεθοδεύσεις το στόμα;
Και νομίζουν μερικοί που θέλουν να λέγονται γιατροί,
ότι θα καλύψουν πίσω από την δίωξη μου σκάνδαλο εκατοντάδων χιλιάδων
ευρώ ζημίας του νοσοκομείου;
Και νομίζει ο εκπρόσωπος των γιατρών στο ΔΣ, ότι έχω
άδικο; Ετσι τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη; Μήπως έχει άδικο και ο Ιατρικός
Σύλλογος που καταγγέλλει την διάλυση της υγείας στο Λασίθι;
Και νομίζει ο αν. Διοικητής της Σητείας, γιατρός, που
έχει δώσει και αυτός όρκο στον Ιπποκράτη, ότι τον τιμά; Ας πάει να το
πει, κοιτώντας στα μάτια την κόρη της Μαρίνας.
Φαίνεται πως μέσα στους διαδρόμους και τις καρέκλες της εξουσίας, κάποιοι έχασαν την ανθρωπιά τους, ξεχνώντας ότι πίσω από τους φακέλους υπάρχουν ψυχές.
Και έρχεται ο βουλευτής Λασιθίου και Α’ (μην το ξεχνάμε) Αντιπρόεδρος της Βουλής, Γιάννης Πλακιωτάκης, με πρόσφατη επίσκεψη του να απλώσει δίχτυ προστασίας πάνω σε αυτό τον βόρβορο που δημιούργησε με τις επιλογές του;
Την στιγμή που έχει διαταχθεί από την 7η ΥΠΕ, ΕΔΕ για θάνατο
ασθενούς; Που διερευνούνται καταγγελίες κακουργηματικής φύσης για άτομα
του περιβάλλοντος του;
Αυτό βέβαια, έχει την εξήγηση του, αφού επιλογές του είναι οι
διοικήσεις, και φέρει ευθύνη και ο ίδιος για την κατάρρευση της υγείας
στο Λασίθι.
Σε κάθε περίπτωση η μέγιστη ευθύνη βρίσκεται στον Υπουργό Υγείας, που έχει παραδώσει τα κλειδιά της υγείας στον βουλευτή του Λασιθίου, παρά τα όσα σοβαρά συμβαίνουν.
Οχι ανάθεμα σας! (προσθέστε το και αυτό στην δίωξη). Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ούτε είναι όλα πολιτική.
Δεν θα σωπάσω, δεν θα σταματήσω να λέω την αλήθεια, δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι για το καλύτερο. Δεν μου περισσεύουν χρήματα να πληρώνω δικηγόρους, αλλά δεν έχω και παιδιά να τους στερήσω το γάλα τους.
Πρόσφατα, δημοσιοποιήθηκαν πέντε περιστατικά που δείχνουν την κατάσταση της υγείας στο Λασίθι. Τίποτα περισσότερο από την αλήθεια. Δεν δραματοποιήθηκε καθόλου η κατάσταση. Μπορώ να πω ότι είναι ακόμα χειρότερη. Κάποιοι προσπάθησαν να την κρύψουν, με παρεμβάσεις σε ΜΜΕ, παρά τους δύο νεκρούς, παρά τους δύο που δίνουν μάχη να κρατηθούν στη ζωή. Ενα από αυτά είναι και ο Γιάννης.
Να είστε σίγουροι. Την δική μου φωνή, δεν θα την φιμώσετε. Γιατί δεν είναι απλώς λέξεις. Είναι η ανάσα που λείπει από τον Γιάννη, είναι το δάκρυ που στέγνωσε στα μάτια της Μαρίας, είναι η οργή μιας κοινωνίας που κουράστηκε να μετράει “χαμένες ώρες” και “τυχαία περιστατικά”. Στείλτε μου όσες κλήσεις θέλετε, στήστε όσα δικαστήρια αντέχετε. Οσο ο Γιάννης, και ο κάθε Γιάννης, δίνει τη μάχη του σε έναν θάλαμο, εγώ θα δίνω τη δική μου στο φως. Γιατί το “ανάθεμα” δεν το ρίχνω εγώ, το ρίχνει η ίδια η αλήθεια πάνω στις συνειδήσεις σας. Και η αλήθεια, κύριοι, δεν φυλακίζεται.
Πηγή : Style 100Fm
