Η Κόκκινη Βασίλισσα ήταν σε έξαλλη κατάσταση.
Τα αβγά είχαν εξαφανιστεί.
Οι κότες δήλωναν άγνοια, η Αλίκη σφύριζε αδιάφορα και ο λαγός χαμογελούσε, σηκώνοντας ειρωνικά το δεξί του μουστάκι.
«Το έπαιζες κόκορας και νόμιζες πως με την ανύπαρκτη γοητεία σου θα καταφέρεις τις κότες να σου παραδώσουν τα αβγά; Εγώ ένα θα σου πω: ρεζίλι σε έχει κάνει ο λαγός! Έχεις χάσει και τα αβγά και τα καλάθια!»
Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΑΒΓΩΝ
Δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, τα ρολόγια στη Χώρα των Θαυμάτων έτρεχαν. Ο χρόνος κυλούσε αδυσώπητος.
Η Κόκκινη Βασίλισσα ούρλιαζε, και ο κόκορας, κρυμμένος κάτω από το τσουβάλι με το καλαμπόκι, έκανε… την κότα.
Το λειρί του κρεμόταν από μια κλωστή — και το ήξερε. Ακόμα και οι πιστές του κοτόψυρες είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν.
Η εντολή της, βλέπεις, ήταν ξεκάθαρη:
«Κανείς δεν θα κάνει Πάσχα φέτος. Κανείς δεν θα τσουγκρίσει. Να καταστραφούν όλα τα αβγά της χώρας! Ούτε δείγμα από τσόφλι να μη μείνει!»
Όμως τα αβγά είχαν εξαφανιστεί.
Κάποιος τα είχε κρύψει — και αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο…
«Σιγά τ’ αβγά», είπε ο λαγός. Πήρε θέση και σφύριξε δυνατά, για να μαζευτούν δίπλα του όλα τα παιδιά της χώρας.
«Θα σε ζεματίσω και θα σε μαδήσω πούπουλο-πούπουλο!» φώναξε η Κόκκινη Βασίλισσα.
Ο κόκορας, τρομαγμένος, πήρε τη θέση του δίπλα στον λαγό.
Η Αλίκη, λίγο παραπέρα, ανακάτευε κόκκινη μπογιά σε μια τεράστια κατσαρόλα.
«Αν δε τα βρω, με βλέπω κοκκινιστό στην κατσαρόλα…» ψιθύρισε ο κόκορας.
Το παιχνίδι μόλις είχε ξεκινήσει.
1ο Πασχαλινό φεστιβάλ Σητείας
Ετοιμαστείτε!
