«Ποιός θεσμικά, έχει
το τυπικό και ουσιαστικό δικαίωμα -υποχρέωση, του εκλέγειν-εκλέγεσθαι;»
Στα δημοκρατικά καθεστώτα, όπως και στην Ελλάδα, ως
προϋπόθεση, τίθεται η ηλικία. Στο σημείο αυτό, διατυπώνω, την απόλυτη ένστασή
μου.
Η ηλικία, είναι ένα
τυπικό και όχι ουσιαστικό κριτήριο, αν θέλουμε, η δημοκρατία μας, να είναι
ουσιαστική και όχι τυπική.
Ποιό θα ήταν λοιπόν,
κατά τη γνώμη μου, το απόλυτο κριτήριο εκλεξιμότητας; Νομίζω, η συνειδητότητα.
Τι προϋποθέτει αυτό;
Γνώση-επίγνωση-αυτογνωσία, ως τρίπτυχο της
ωριμότητας, που οδηγεί στη συνειδητότητα. Θα μου πεις ο'τι σ' αυτήν την
περίπτωση, θ' αποκλείετο, ένα μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων, απ' την εκλογική
διαδικασία και άρα, θα υπήρχε έλλειμα δημοκρατίας.
Ωστόσο, πιστεύει κανείς σοβαρά, ο'τι έχουμε, μία μη
ελλειματική και-άρα- ολοκληρωμένη δημοκρατία;
Πιστεύει κανείς, πως αν υπήρχε στη χώρα, δημοκρατία, που θα'
χε προκύψει, από πολίτες-ψηφοφόρους, με υψηλά κριτήρια, θα' χαμε φτάσει, εδώ
που φτάσαμε;
Ο'τι, θα βλέπαμε,
ακόμα και σήμερα, πολιτικούς δεινόσαυρους;
Ο'τι, θα μας
κυβερνούσαν, σχεδόν εναν αιώνα τώρα, τρεις πολιτικές οικογένειες; Ο'τι θα
είχαμε ανάγκη ηγετών;
Ο'τι,
φασιστικά-δολοφονικά μορφώματα, όπως η Χ.Α. θα είχαν, διψήφιο αριθμό ψηφοφόρων;
Από που ν' αρχίσεις και που να τελειώσεις, όταν σ' αυτή τη χώρα, η
συνταγματική-πολιτική-κοινωνική εκτροπή είναι, το σύνηθες STATUS τη στιγμή, που
μάταια ψάχνεις το αυτονόητο.
Ποιά, λοιπόν θα ήταν
η πρότασή μου, την οποία, τολμώ να θέσω σε συζήτηση, καθώς και στην κρίση του
καθενός;
Κατά τη γνώμη μου, το δικαίωμα του εκλέγειν-εκλέγεσθαι, δεν
θα έπρεπε να θεωρείται ως αυτονόητο, αλλά ν' αποτελεί μία κατάκτηση. Να είναι,
ένα διαρκές ζητούμενο. Δηλαδή, ο σημερινός -αυτονόητα- ή αυτοδίκαια-ψηφοφόρος ή
αιρετός θα μετεβάλλετο, επαμφοτεριστικά σε -υποψήφιο- ή -εν δυνάμει- αν και εφ'
οσον. Ο δρόμος, που θα οδηγεί στην κάλπη ή στο αιρετό αξίωμα, πρέπει να είναι,
ένα επίτευγμα, ένα επιστέγασμα...να είναι στο τέρμα δύσβατων δρόμων και βουνοκορφών...να
είναι, το κόψιμο του νήματος, σ' ένα νοητό-πνευματικό μαραθώνιο.
Να μην είναι προσιτός, σε εφησυχασμένους, αδιάφορους, άνοες,
ιδιώτες-με τη διεθνή του σημασία- σε ανθρώπους, που έχουν εκχωρίσει, το πνεύμα
και τη λογική τους, στο κόμμα, τους πολιτευτές-τζογαδόρους, τους ομαδάρχες και
κομματάρχες, για να εξασκείται ο νους και όχι το φοβικό ένστικτο, για να μην
προκύπτουν κυβερνήσεις, από απαξιομένες ψήφους, για να' χει λόγο η ανθρώπινη
υπόστασή μας.
Ας καταλάβουμε-εννοήσουμε-εμπεδώσουμε, ο'τι η παρούσα και
παραδοσιακή κάλπη, είναι κάλπικη.
Είναι, ένας -βάναυσα- ασσύμετρος ανταγωνισμός ελαχίστων,
εχόντων, ενημέρωση-γνώση-άποψη-ωριμότητα-συνειδητότητα απ' τη μιά και
αναρίθμητων φελλών από την άλλη.
Στο τέλος της διαδικασίας, γίνεται μιά απλή αρίθμηση...μιά
απλή άθροιση...
Θα επανέλθω...
24-5-2014 Δημ. Νατσαρίδης
