Οι ηλιοθερμικοί σταθμοί είναι η πιο ακραία διαστροφή της ιδέας
παραγωγής ενέργειας από εναλλακτικές πηγές και γίνονται ακόμα πιο αποκρουστικοί εξ αιτίας της
υποχρέωσης που έχουν -για να αδειοδοτηθούν στο κορεσμένο δίκτυο της Κρήτης
- να
εξασφαλίζουν αποθήκευση ενέργειας, για την οποία απαιτούνται πρόσθετες
βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Οι ηλιοθερμικοί σταθμοί,
δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από ένα εργοστάσιο, στη μορφή, στις καμινάδες, τα καυσαέρια,
και το θόρυβο και επιπλέον καταλαμβάνουν πολλαπλάσιο χώρο 2 και 3 χιλ.
στρέμματα χώρο που ισωπεδώνουν σε πλατείες για να θεμελιώσουν και να
εγκαταστήσουν συστοιχίες εκατοντάδων κατόπτρων, διαλύοντας έτσι κάθε ίχνος ζωής
και απορροές πολύτιμου νερού.
Χρησιμοπούν διαθερμικό
λάδι που θερμαίνεται διατρέχοντας τα κάτοπτρα και λιωμένο αλάτι, όπου
αποθηκεύεται η θερμότητα που μετατρέπεται σε ενέργεια, που λόγω ποσοτήτων και
υψηλών θερμοκρασιών συγκαταλέγονται μεταξύ των επικίνδυνων υλικών της οδηγίας Sevezo.
Η επέλαση των
ηλιοθερμικών γίνεται σε ένα Δήμο κατεξοχήν γεωργικό και τουριστικό, με
ξηροθερμικό κλίμα, με λιγοστές βροχοπτώσεις και με φαινόμενα ερημοποίησης, όπου
το νερό είναι πηγή ζωής και δεν μπορεί να μετατραπεί σε μέσο κερδοσκοπίας
των εταιρειών στ’ όνομα της πράσινης ανάπτυξης.
Ο Δήμος Σητείας έχει το μοναδικό «προνόμιο» να καλύπτει μόνος του,
το στόχο της Υ.Α A.Y./Φ1/οικ.19598/ 1-10-2010 για την κατανομή
β-ΑΠΕ όλων των τεχνολογιών, που προβλέπει για το 2020, ηλιοθερμικούς σταθμούς
250 MW για όλη τη χώρα.
Ήδη στη Σητεία, οι
ηλιοθερμικοί σταθμοί που έχουν πάρει άδειες παραγωγής αριθμούν τα 254,5 MW .
