Η Πόπη Δασκαλάκη για την παράσταση “Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια” από τον Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας, το Σάββατο στις 8μ.μ στο Πολύκεντρο Σητείας

Η Στέλλα έρχεται από την Ιεράπετρα να σταθεί πάνω στην σκηνή του Πολύκεντρου, αύριο Σάββατο στις 8μ.μ στέρεη σταθερή, ανυποχώρητη, αδέσμευτη και αποφασισμένη να πληρώσει το τίμημα για την ελευθερία της-είναι “Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια” του Ιάκωβου Καμπανέλλη που έρχεται με τα εχέγγυα της ποιοτικής διαδρομής του Θεάτρου Ιεράπετρας σε σκηνοθεσία της Πόπης Δασκαλάκη που μίλησε στον STYLE100 για αυτήν την πολλή πετυχημένη παραγωγή, που έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και στην Σητεία.

Το έργο και η σκηνοθεσία

Βρισκόμαστε σε μια Ελλάδα που μετρά πληγές στο μετεμφυλιακό σκηνικό, και μια γυναίκα, η Στέλλα, τραγουδίστρια στην Ταβέρνα της Μαρίας, κάνει δύναμη την πληγή για να μπορεί να σταθεί και να αντισταθεί στα πρέπει και τα μη, μια ιστορία χειραφέτησης , ενδυνάμωσης και επιμονής στην ανεξαρτησία, την ελευθερία..

Όπως μας είπε η Πόπη Δασκαλάκη (μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την συζήτηση στο ηχητικό αρχείο που ακολουθεί), “μελετήσαμε πάρα πολύ για να κάνουμε αυτήν την παράσταση, γίνανε πάρα πολλές κουβέντες και μεγάλη έρευνα για μια “Στέλλα” που βρίσκεται σε μια κοινωνία διχασμένη από τον πόλεμο , με ιδέες που προδόθηκαν, με πολλά πράγματα, μέσα στους χαρακτήρες του Καμπανέλλη”.

Η κυρία Δασκαλάκη, αναπόφευκτα αναφέρεται στην ταινία-σταθμό του ελληνικού κινηματογράφου, τη “Στέλλα” του Μιχάλη Κακογιάννη που βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Καμπανέλλη, αποτελώντας όμως μια ξεχωριστή οντότητα, με το ειδικό βάρος και του σκηνοθέτη και των σπουδαίων ηθοποιών (η Μελίνα Μερκούρη στον καλύτερο ρόλο της ζωής της ) , για να επισημάνει και το “παράπονο του Καμπανέλλη (“με έγραψε με μικρά γράμματα εμένα, είχε πει για τον Κακογιάννη και τους τίτλους της ταινίας). Η κυρία Δασκαλάκη τονίζει πως εδώ, στο θέατρο, η συνθήκη είναι διαφορετική: Η ταβέρνα, όπου εμφανίζεται η Στέλλα, δεν έχει καμία αίγλη, “έχει μια ταπεινότητα, είναι στραπατσαρισμένοι οι άνθρωποι και ο τόπος” και δίνει βάρος στην ουσία του θεατρικού κειμένου , με τους χαρακτήρες που `”δεν τους φτάνει η ταινία”, αναγνωρίζοντας βέβαια τη δύναμη της εικόνας στον κινηματογράφο.